مىگويى كه من طالب رياست نباشم ، يا از خروج ممنوع شوم و قتال نكنم ، فايده ندارد ؛ زيرا كه من بالاتر از اين را دانسته و شنيده‌ام و ممنوع نشدم ، و آن همان است كه از باقر ، يا صادق عليهما السلام شنيدم كه كشته مىشوم و بر دار مىروم ، و با آن‌كه صدق گفتار ايشان را مىدانم و به امامت ايشان اقرار و اعتراف دارم ؛ چه مجاهدهء من به جهت طلب رياست نيست ، بلكه به جهت رفع و دفع دشمنان دين است و لهذا از كشته شدن و بر دار رفتن پروا ندارم ) . احول مىگويد كه : بعد از آن ، به حجّ رفتم و امام جعفر صادق عليه السلام خبر دادم و به گفتار زيد و آنچه من با او گفته بودم ، و حضرت فرمود كه : « او را گرفته‌اى از همهء اطرافش از پيش رو و از پشت سر و از جانب راست و جانب چپ و از بالاى سر و از زير پاىها و از براى او ، راهى را وانگذاشته‌اى كه در آن تواند رفت » ( و آنچه حضرت صادق عليه السلام به احول فرمود ، از قبيل آن است كه در حديث سابق فرمود ، نه تصويب و اظهار رضامندى به آنچه با زيد رضى الله عنه كرده است ؛ چنانچه مطلع بر حال زيد ، پوشيده نيست ) . 2 . باب در بيان طبقات و مراتب انبيا و رسل و ائمه عليهم السلام ( كه به معنى پيغمبران و فرستادگان و پيشوايانند و بيان تفاوت مراتب ايشان در پستى و بلندى نسبت به يكديگر ) 439 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از ابو يحيى واسطى ، از هشام بن سالم و دُرست بن ابى منصور ، از او روايت كرده‌اند كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « انبيا و رسولان ، بر چهار طبقه‌اند : اول ، پيغمبرى است كه خبر داده مىشود در باب احكام و بر نفس خويش ، بر سبيل الهام و پيغمبر خود است ( كه در او انحصار دارد ) ، و از خود به غير تجاوز نمىكند . دوم ، پيغمبرى است كه اوامر و نواهى ، در عالم خواب به او مىرسد ( يا فرشته را در خواب مىبيند ) ، و او از او در بيدارى مىشنود ، و ليكن او را معاينه نمىبيند ( كه با يكديگر روبه‌رو شوند و هر يك به چشم خود ديگرى را ببيند ) ، و به سوى كسى مبعوث نشده و بر او امامى گماشته كه پيشواى اوست كه در تمام امور ، به او اقتدا مىكند ، « 1 » چون امامت ابراهيم عليه السلام بر لوط . و سوم ، پيغمبرى است كه در خواب مىبيند آنچه را كه مذكور شد ، و در بيدارى آواز

--> ( 1 ) . چه امام ، در اصل ، رشته ، يا چوبكى است كه بنّايان با آن بنا را راست دارند . ( مترجم )